SOPHIE NEITZEL hartje SNOEK

10/01/2017
SOPHIE NEITZEL hartje SNOEK

Sophie Neitzel is een bloedjefanatieke visser met een voorliefde voor eigenlijk alles met schubben. Weer of geen weer, Sophie laat zich niet tegenhouden om struinend, vanuit een boot of haar eigen viskayak het water te bezoeken. Wij vroegen haar naar haar top 3 roofvissen.

Op nummer 3 snoekbaars, klik HIER. Op nummer 2, de meerval, klik HIER. Nu numéro uno, de snoek!

Door Sophie Neitzel

Op mijn 12e heb ik, na lang zeuren bij papa, mijn eerste hengel gekregen. Heel het gezin ging mee naar de waterkant en als een stelletje amateurs in onze witte tuinstoelen aan het toen nog brakke Veerse Meer wisten we daar onze eerste vis te vangen, een zwarte grondel. Zo trots als een pauw, en helemaal verkocht.

Omdat niemand in mijn familie vist, wat ik uiteraard enorm jammer vind, heeft het daarna een tijdje stil gelegen en heb ik het vissen pas weer rond mijn 16e opgepakt. Bewapend met diezelfde oude Shakespeare hengel, een molen gevuld met nylon lijn en een kleine twister ging ik vastberaden op pad. Ik heb heel wat uurtjes aan de waterkant doorgebracht tot ik eindelijk de verlossende tik op mijn twister kreeg: woohoo!

Heerlijk in mijn eentje op het water waar het vroeger allemaal begon.

Na een korte dril lag ‘ie dan eindelijk op de kant, mijn allereerste snoek, mijn allereerste échte vis. Slechts 50 cm groot, maar ik helemaal in mijn nopjes. Onder de indruk van zijn tanden, en ondertussen lichtelijk in paniek door het ‘en-wat-nu’, heb ik de vis weten te onthaken en na een snelle foto teruggezet.

Een mooie volle herfstsnoek aan de swimbait!

Dat smaakte naar meer en steeds vaker was ik aan de waterkant te vinden. Met tips van mijn medevissers, die het een beetje gek, maar toch ook wel tof vonden, zo’n jonge meid aan de waterkant, ben ik steeds vaker gaan vissen. En met succes. Hoe groter ze werden, hoe mooier ik het vond. Dagen was ik in mijn eentje aan de waterkant te vinden: vismaten had ik niet, en had ik destijds eerlijk gezegd ook geen behoefte aan.

me-time

Vissen was echt ‘me-time’ en actief op social media was ik al helemaal niet. De knalharde aanbeten vind ik overigens nog steeds indrukwekkend en inmiddels vissende met fijne, zwaardere hengels (mijn Shakespeare stokje is sinds een jaar of 6 met pensioen) vanuit mijn Hobie kayak kan ik echt genieten van deze groenjassen die vaak vlak voor mijn voeten mijn shad of plug grijpen.

De release: stiekem het mooiste moment van het snoekvissen.

In de zomer vis ik graag met oppervlakte kunstaas over grote plantenbedden of lelievelden heen. Met name de kikkers, ratten en weedless gerigde shads hebben mij al vaak laten gillen en een hartverzakking bezorgd. Hier geldt: hoe kleiner de snoeken, hoe brutaler. Zo ving ik eens een snoekje van 40 cm op een grote rat, en tot mijn verbazing zag ik bij het onthaken van de vis nog een paar poten van een half verteerd waterhoentje uit zijn keel steken.

In de winter vis ik graag met groot kunstaas op groot water. De vissen zijn dan op hun allermooist: helemaal volgevreten met aasvis en zeker op groot helder water zijn de patronen en kleuren prachtig. Grote swimbaits behoren in deze visserij tot mijn favorieten en hoewel het trollen vanuit de kayak prima gaat, geef ik toch sterk de voorkeur aan het werpend vissen.

Een dikke meter opmeten in de kayak blijft stoeien :-).

Een dikke wintersnoek op groot water, wederom op de swimbait.

Ook de havens doen het heel goed. Ik ben hier in de wintermaanden vaak te vinden met mijn bellyboat of kayak, waar ik de snoeken belaag met verrassend kleine shads. Je vangt dan zowel baars als snoekbaars bij, maar zeker als de havens propvol zitten met het kleine speldaas kun je regelmatig een mooie volle snoek strikken met het kleine spul. Het mag duidelijk zijn dat de snoek voor mij op één staat, en met een persoonlijk record van 118 cm is er –gelukkig- nog genoeg ruimte om mijzelf helemaal op deze visserij te storten de komende tijd!

Sophie neitzel

HIER kun je Sophies nummer 3, de snoekbaars lezen en HIER  de meerval, haar nummer 2.