Blijf je koppig op het ondiepe of ga je toch diep zoeken? – De eerste meters in Zweden van Luc

Gesloten tijd in Nederland betekent op een houtje bijten voor onze Luc. Daarom is hij voor vijf weken naar Zweden toe gegaan om door te kunnen vissen, gidsen en content maken. De eerste tien dagen zitten erop, waaronder een week met de groep van Black River.

Door Luc de Groot – Het was me wel een gewaarwording. Vertrekken uit een groen, zonnig Nederland en naarmate je verder noordelijk rijdt, worden de bomen kaler en daalt de temperatuur. Je gaat echt wel een maand terug in de tijd. Terug naar de voorjaarsvisserij. Een grillige visserij waarbij er momenten zijn waarop het helemaal los gaat en een uur later kun je proberen wat je wilt, je vangt ze niet.

Een eerste speldenprikje uitdelen met Evert en Robin van Black River.

SNEEUW EN WIND

De eerste twee speldenprikjes die ik kon uitdelen, waren twee korte sessies. Eentje alleen en eentje met Evert en Robin van Black River. Even een verkennend rondje en genieten van het zonnetje. We vingen een handjevol vis, dus het was al beter dan verwacht. De vis was gelukkig al grotendeels klaar met de paai.

Flinke sneeuwbuien zijn gewoon realistisch in april in Zweden.

Hierna was het al tijd voor de eerste gidsdag. Best pittig, want we gingen van zonnig en relatief warm, naar wind en sneeuw. Zo’n weersomslag is vaak killing voor de vangsten. De voorspelling klopte, maar gelukkig vonden we een baaitje waar wat vis lag en konden we in best korte tijd veel beet krijgen. De rest van de dag was het vooral schrapen en warm blijven, want wat sneeuwde het!

Vlak voor de sneeuw vingen we de eerste mooie vis van de dag.

TOCH MAAR DE DIEPTE IN?

Ik kan geen genoeg krijgen van de visserij op het ondiepe, maar soms liggen ze er simpelweg niet of zijn ze amper te vangen. Dan kun je wel halsstarrig blijven gooien, maar op een gegeven moment moet je wel de handdoek in de ring gooien. Hier in Hedesunda betekent diep vissen dan vooral trollen, of vis aanwerpen met de LiveScope.

Trollen met planerboards is zeer effectief voor de grotere vissen.

Beide technieken vind ik op zijn tijd best leuk, zeker dat aanwerpen met LiveScope begin ik echt serieus leuk te vinden. Niet alleen omdat je grote vis vangt, maar ook omdat het extreem veel voldoening geeft dat je iets nieuws begint te beheersen. Vissen is voor mij niet alleen vangen, maar ook leren. Ik haal meer voldoening uit een dag met middelmatige vangst met veel nieuwe info, dan een dag met goede vangst, maar dat je gewoon je ‘standaard’ rondje hebt gemaakt.

Het aanwerpen begin ik echt in de vingers te krijgen. Mooi om te zien hoe je echt één wordt met je boot en technologie.

Dat aanwerpen is dus zo’n visserij. Niet makkelijk, zeker niet met een gedateerde LVS 32, maar op een oude fiets moet je het leren. Als het daarmee al lukt, dan voelt een upgrade naar een nieuwer model alleen maar meer als een serieuze upgrade. Vooral het gedrag van de vis vind ik extreem interessant om te bestuderen. Je kunt echt precies zien hoe ze volgen, reageren en je leert ook echt herkennen wanneer de vis gaat pakken, of wanneer je kansloos bent. Iets wat je in je andere visserijen zeker verder brengt.

Die grotere vissen lagen toch meer diep op open water bij de ballen aasvis.

HET ONDIEPE BLIJFT TREKKEN

Toch blijft dat ondiepe water aan me trekken als een magneet. Het zijn die visuele aanbeten, het actieve werpen en zoeken, het vertrouwen op je instinct in plaats van op technologie. Want zeg nou zelf: hoe mooi is het om in een beschut baaitje te liggen, terwijl boven je een nest van een visarend hangt en hij je scherp in de gaten houdt, alsof hij zich afvraagt wat die vreemde boot daar eigenlijk doet?

Voor mij is Zweden dit: avontuur, beleving en kans op veel aanbeten. Die écht grote vissen komen in Nederland wel.

Precies, als je op je schermpje kijkt de hele dag zie je dat niet en kom je überhaupt niet op die plekken. Ondiep vissen is avontuur en optimale beleving, iets wat mij ook heel veel waard is. Grote vissen vang je in Nederland wel. Naar Zweden ga je voor de beleving, het ongerepte en de unieke stekken. Hedesunda is sowieso een water waar alles of 30-40 cm is, of 90-110 cm. Vissen boven de 110 cm zijn echte zeldzaamheden.

Of het is een stropdas, of het is een 90+ vis. En wat zijn ze sterk!

Het weer begon eindelijk beter te worden en de wind draaide van noordwest naar zuidwest. Het water warmde flink op, maar de eerste mooie dag was dramatisch. Te lang heb ik tevergeefs aan het ondiepe vastgehouden. De laatste twee uurtjes ging ik even de diepte in en toen liep het goed, helaas niet ondiep, maar gelukkig nog flink wat vis in de boot.

Ik vond een baai waar het nog een beetje te doen was met de wind. Toen ging het los!

De wind trok flink aan, eigenlijk te hard om goed te vissen, maar ik moest en zou eruit. Een goede keuze, want wat een actie kreeg ik. De eerste twee baaien waren matig, totdat ik bij de derde aan kwam. Een baai die ik zelf nooit bevist had, dus dat is extra leuk natuurlijk. Mijn chatterbait werd achter elkaar gegrepen, het leek wel alsof elke snoek die er lag erop knalde. Later ving ik nog een afgepaaide 90+ vis, dus mijn ochtend was goed.

Dat hier gepaaid was, dat was duidelijk. Bizar hoe ze zichzelf zo kunnen toetakelen.

De wind begon dusdanig hard aan te trekken, dat er geen houden meer aan was. Helaas, want ik had nog uren door kunnen gaan. Was het de wind die de snoeken activeerde? Of dat het al drie dagen constant lekker weer was? Geen idee, maar wat ik wel weet, is dat het game on is!

Nog ruim drie weken genieten in Zweden en dan begint het allemaal weer in Nederland. Heerlijk!