100 vissen tijdens een visdag in Amsterdam!

Amsterdam, de hoofdstad van Nederland en misschien wel dé hoofdstad van het streetfishen. Soms moeilijk, maar zo mooi als je de code weet te kraken. Yamill Jones en zijn vismaten daagden zichzelf uit. Vang 100 vissen voor 19:00!

Door Yamill Jones – Ik zal maar meteen eerlijk zijn… Ik haat het om te vissen in Amsterdam! Het is er te druk, overal lopen toeristen, fietsers rijden je haast omver en tijdens het vissen zit je constant vast aan één van de duizend fietsen die op de bodem liggen. En de paar vissen die ik er uiteindelijk vang, zijn leuk… maar om daar nou uren voor af te reizen? Dat vind ik iets te veel van het goede.

Amsterdam… De stad van honderden, nee, duizenden stekken!

Toch is Amsterdam voor veel roofvissers juist dé ultieme plek om te streetfishen. Jaarlijks komen vissers vanuit het hele land, wat zeg ik, vanuit heel Europa speciaal naar onze hoofdstad om een episch streetfishing avontuur te beleven. Dus misschien ligt het helemaal niet aan Amsterdam. Misschien ligt het aan mij. Misschien klopt er iets niet aan mijn aanpak? Daar moest maar eens verandering in komen.

 

EEN BIJZONDER STERK TEAM

Voor deze missie stond ik er gelukkig niet alleen voor. Ik ging op pad met vier ware fishfluencers: Fishing With Calvin, Bjorn Predator Fishing, De Vismeester en voormalig streetfishing wereldkampioen Martijn Leus. Het plan was simpel: 100 vissen vangen vóór 19.00 uur. Met vijf man moet dat toch lukken? Dat dachten we tenminste… We begonnen bij de pontjes aan het IJ, achter Amsterdam Centraal.

Met vijf man 100 vissen vangen, dat moest toch gaan lukken?

Een bekende stek, maar deze keer leverde het helemaal niets op. Amsterdam heeft gelukkig een overvloed aan potentiële visstekken. Dus als je na tien minuten nog geen aanbeet hebt gehad? Niet blijven hangen. Doorlopen naar de volgende plek. Wij liepen naar de voorzijde van het station, richting het water bij de metro en de opstapplaatsen voor de rondvaartboten. Daar werden binnen no-time de eerste vissen gevangen door Leus.

We begonnen op een bekende stek achter het station.

 

SNEL INFORMATIE VERZAMELEN

Het grote voordeel van vissen met zo’n team is dat je razendsnel informatie verzamelt. Wat werkt? Wat werkt niet? Welke presentatie levert aanbeten op? Het advies van Martijn was duidelijk: vis zo licht mogelijk. Twee tot maximaal vijf gram. En houd genoeg verschillende aasjes paraat, want wat de vissen willen kan elk moment veranderen.

Flexibel zijn is belangrijk…

Ik verruilde mijn 7-grams jigkop voor een 3-grams nedrig en monteerde een imitatiekreeftje van zeven centimeter. De eerstvolgende worp: BAM! Mijn eerste vis van de dag! Vijf minuten later volgde een prachtige baars van ruim 30 centimeter. Oké Amsterdam… Misschien had je toch iets voor ons in petto.

DIT VIEL ME HEEL STERK OP

We visten alles af wat Amsterdam te bieden heeft. Bruggen, kades, de grachten, tussen woonboten, noem maar op. Eén ding viel me al snel op. De plekken waarbij je denk,  “dit kost me te veel moeite “of “hier ga ik gegarandeerd vastzitten”… Juist daar zat de meeste vis. Tussen woonboten, ver onder bruggetjes en in de meest onmogelijke nauwe hoekjes. Dat waren de plekken waar we ze vonden.

Hoe lastiger je een stek kunt bereiken of aanwerpen, hoe beter ‘ie is.

Het beste voorbeeld daarvan was misschien wel de smerigste stek van de hele dag. We moesten over een hek klimmen, het stonk er naar pis en kak en fatsoenlijk werpen was haast onmogelijk omdat we amper ruimte hadden. Als ik daar alleen had gestaan, was ik er honderd procent voorbijgelopen. En natuurlijk…Juist daar kwamen de mooiste vissen van de dag vandaan. Martijn wist twee ijzersterke snoekbaarzen van bijna 70 cm te landen.

Martijn wist twee ijzersterke snoekbaarzen te vangen.

Zelf kreeg ik daar een gigantische aanbeet van een snoekbaars die zomaar eens mijn persoonlijke record had kunnen zijn. Helaas kreeg ik de kans niet om daar achter te komen. Los… Ook Calvin kreeg een enorme snoekbaars aan de lijn, op een shad van 20 centimeter. Dertig zenuwslopende seconden lang leek het erop dat die vis boven zou komen. Maar ook die besloot voortijdig afscheid te nemen. Maar inmiddels begon ik te begrijpen dat Amsterdam degene beloont die op plekken vist waar anderen geen zin in hebben.

 

DE MAGIE VAN AMSTERDAM

Langzaam begon ik de magie van streetfishing in Amsterdam te begrijpen. Je loopt letterlijk dwars door het dagelijks leven van duizenden mensen, terwijl er een paar meter onder je voeten snoekbaarzen en baarzen liggen. Een brug waar ieder uur honderden fietsers overheen razen, kan zomaar een fantastische stek zijn. Een kade waar toeristen foto’s staan te maken, kan enkele meters lager een complete school baarzen aan het chillen zijn.

Honderden toeristen die niet weten dat onder hun voeten gewoon tientallen vissen liggen!

En samen met je maten door zo’n stad lopen om die verborgen plekken te ontdekken… Misschien is dát wel wat streetfishing zo leuk maakt. Ook technisch begon er gedurende de dag steeds meer op zijn plek te vallen. De presentatie was key. Viste ik mijn aas op een loodkop of nedrig? Dan vielen de aanbeten soms volledig stil. Monteerde ik precies hetzelfde aas vervolgens aan een dropshotmontage? Dan kwamen de aanbeten ineens weer.

 

HET GOUDEN UURTJE

En toen begon het gouden uurtje. Wat er daarna gebeurde was gekkenhuis. Binnen ongeveer een kwartier vingen we bijna dertig baarzen. Worp na worp leverde vis op. Shads, creatures, kreeftjes, v-staartjes, pintailtjes… het leek bijna niet meer uit te maken. Zolang het aas maar een relatief slank profiel had, werd het gepakt. Al moet ik eerlijk bekennen dat de shads van Kuore uiteindelijk de meeste vissen opleverden.

Alles werd gepakt! Het gouden uurtje was aangebroken.

De vissen bleven maar komen. Dit moest de plek worden. Hier gingen we nummer 100 pakken. Kassa! Ik ving vis nummer 95. Nog vijf vissen en ongeveer een uur op de klok. Wat kon er nu nog misgaan? Blijkbaar heel veel… Het was alsof de duivel ermee speelde. En het is dat alles op film staat, anders had ik het verhaal zelf niet gelooft. De aanbeten stopten volledig! Zo ongeveer ieder bruikbaar aasje uit onze tackleboxen is daarna het water in gegaan.

De baarzen bleven komen totdat het opeens compleet gedaan was.

Andere kleuren. Andere formaten. Andere montages. Niets hielp. De vissen stonden compleet uit. En alsof dat nog niet genoeg was, verloren we ook nog kostbare tijd omdat we gecontroleerd werden door de politie. Ik ben in twintig jaar tijd geen één keer gecontroleerd en precies wanneer de tijd dringt, gebeurt het!

 

DE SPANNING STIJGT

De klok tikte verder. Snel nog een worp maken. Ah ik zit vast aan een fiets! Nog vijftien minuten. Nog steeds vijf vissen nodig. Was dit het dan? Een hele dag knallen om vervolgens te stranden op 95 vissen? Onze benen werden zwaarder, de tijd begon te dringen en die laatste vijf vissen voelden moeilijker dan de eerste 95 bij elkaar.

De tijd begon te dringen…

Gelukkig stonden we daar met vijf vissers die allemaal hun eigen aanpak hadden. Verschillende aasjes en verschillende ideeën over waar de vis zich op dat moment zou kunnen bevinden. En juist in die laatste minuten bleek dat goud waard. Na lang pielen kwamen de vangsten weer en hadden we er nog eentje nodig met nog maar twee minuten op de klok. Na een hele dag door Amsterdam lopen, honderden worpen en ontelbaar veel stekken was het moment daar.

Eindelijk is daar nummer 100!

Bjorn wierp zijn aas ver onder een brug. Stilte. Aanbeet. Vis! Onder de brug vandaan verscheen een prachtige snoekbaars. Nummer 100! Challenge voltooid. Vooraf had ik serieus mijn twijfels of we in de buurt van die honderd zouden komen. Nu stond de teller daadwerkelijk op drie cijfers. 100 vissen vóór 19.00 uur. Tijdens mijn afsluiting werd vis 101 nog gevangen, alsof Amsterdam ons nog even een afscheidscadeau gaf.

 

Ik begon deze dag met de mening dat Amsterdam overrated is.101 vissen later moet ik daar misschien toch een klein beetje op terugkomen. Misschien was Amsterdam nooit het probleem. Misschien moest ik gewoon leren hoe je er moet vissen. Wil je de hele video zien? Klik dan HIER.